Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Pippi Pończoszanka - Problematyka

Powieść Lindgren nawiązuje do poglądów pedagogicznych Russela. Według niego w dzieciach drzemie ukryte pragnienie władzy i dominacji nad dorosłymi. Pragnienie to uwidacznia się w ciągłej chęci pokazywania swojej wyższości. Zauważmy – Pippi w rozmowach z dorosłymi (nauczycielka, dyrektor cyrku, policjanci) prawie zawsze chce mieć ostatnie zdanie – chce, żeby racja była po jej stronie.

Ze względu właśnie na chęć zaznaczania swojej podmiotowości i prawa do nieskrępowanego rozwoju utwór Lindgren był dość kontrowersyjny i wywołał oburzenie w kręgach pedagogicznych. Już samo to, że bohaterka jako dziewięcioletnia dziewczynka wychowywała się sama i sprytnie wymykała się opiece dorosłych, jak również to, że zdawała się osobą niezależną i zaradną, która świetnie podoła wszelkim zawirowaniom życia, budziło uzasadnione wątpliwości badaczy. Zastanawiali się oni bowiem, czy tak zarysowany obraz wspaniałego, wręcz sielskiego dzieciństwa, w którym nie obowiązują praktycznie żadne normy, zasady, prawa i obowiązki – czy aby nie będzie on budził zgorszenia i zachęcał inne dzieci do podobnie beztroskiego podejścia do życia.

Pippi, której przygody obserwujemy, to dziewczynka z wybujałą wyobraźnią – często snuje niestworzone historie i wymyśla nietypowe zabawy. Jej niezwykłość i niesamowita pomysłowość zjednują jej przyjaźń Tommy'ego i Anniki. Życie dzieci z sąsiedztwa toczy się jednak inaczej niż Pippi – muszą wykonywać szereg różnych obowiązków, być posłuszni rodzicom i chodzić do szkoły.

Na uwagę zasługuje też to, że Pippi choć wychowywała się samotnie, to jednak miała dojrzałe, odpowiedzialne spojrzenie na świat. Samotność wcale nie popsuła jej charakteru. Potrafiła podać pomocną dłoń potrzebującym (Villy, mała dziewczynka, dzieci uwięzione w płonącym budynku). W decydujących momentach świetnie